Blijven vechten…
May 27th, 2009
Het goede nieuws is dat al het harde werk niet voor niks is. Nieuwkomer Jerre blijft star op zijn doel gefocust en blijft de strijd voor de eerste plaatsen aangaan. Jammer genoeg begint het verschil met pechvogel Tom voor een steeds groter wordende kloof te zorgen in het klassement… Iedereen weet dat je een beetje geluk nodig hebt als de krachtbron van je scheurijzer uit china stamt en Tom blijkt voor het tweede seizoen een beetje aantrekkingskracht te hebben voor de stukken die op maandagmorgen werden gefabriceerd. Na juvaincourt had zijn blok een duidelijk verlies van vermogen dat later aan de bedenkelijke kwaliteit van de zuigerveren bleek te liggen. Omdat er niet meteen een overschot van tijd van tijd was besloten we ze pas na de race in Clastres te vervangen. Clastres was zoals verwacht een snel circuit en op elke rechte lijn was het dan ook vechten zonder wapens en hopen dat de boel heel bleef. Bij het demonteren van de kop kwamen nog een paar kleinigheden naar boven waardoor de brommer met zijn nieuwe zuiger en zuigerveren ineens liep als een trein. Hoewel hij in het middengebied iets te rijk liep en niet helemaal over heel de lijn het voordeel kon benutten was de eerste race in Veldhoven al meteen een teken dat er beterschap in zicht was. Hij ging met de rappere jongens mee tot het einde van het rechte stuk zonder enige moeite. Tom vond in de tweede training het lang verloren zelfvertrouwen terug en knalde op zijn typische manier naar de pole. Jerre pikte vlot aan en de beide mengde zich in de eerste race tussen de enkele rijders die de pro-reeks nog telt. De overmacht die Tom ten opzichte van de andere light-rijders had werd nog maar eens in de verf gezet toen hij op het einde van de race onderuit gereden werd, zich recht zette en doodleuk naar de overwinning van de lights reed met in zijn kielzog de Jerre. Voor de toeschouwers wordt het onderhand moeilijker en moeilijker om te weten wie in welke klasse rijd en hoewel het hun geen extra punten oplevert was ook te zien dat de lights nu voluit tegen de overblijvende rijders van de pro-reeks koersen.
Race twee liep net iets anders…
Door de valpartij van Tom had de motor in de laatste rondes niet gelopen zoals het hoorde en in de paddock werd vastgesteld dat de carbu overliep. Jammer genoeg was dit niet de oorzaak en toen we in het parc fermé de brommers wilden starten voor race 2 stelde Tom vast dat zijn motor niet aansloeg. Later bleek het de CDI-box te zijn die het(waarschijnlijk) door de hitte had beginnen begeven. Geen race en geen punten waardoor deze gedroomde kans om zich naar de top van het klassement te rijden in een klap verdween. Tom verbleef in een paddock met piloten die kampten met afgebroken kleppen, olielekkende motorblokken, vastlopers en uitgedraaide versnellingsbakken zich afvragend of het wel een goed idee was geweest om tussen de twee races door zijn bougie te vervangen terwijl Jerre en ikzelf aanschoven op het startveld. Door een goede start zat Marco Nolis ditmaal niet gevangen en Jerre was aangewezen op achtervolgen. Dat duurde tot het einde want net zoals in de eerste race zette Marco constant harde tijden neer. Het was spannend tot de laatste bocht en Jerre moest zich tevreden stellen met een tweede plaats en met zijn dagoverwinning punten sprokkelen die hem voorlopig leider maken in het algemeen klassement van de light-reeks.
Ondanks een serieuze tegenslag hebben we uiteindelijk toch een redelijk teamresultaat gehaald. Dat hebben we niet alleen te danken aan de rijkwaliteiten van de piloten maar ook aan de mensen die achter de schermen van ons team veel meer bijdragen dan ze soms zelf beseffen. Door het low-budget karakter van ons race-team is het onmisbaar om op het juiste moment de juiste beslissing te kunnen nemen. We kunnen niet even ons motorblok in een doos smijten en er een paar 100 euro bijleggen om het te laten tunen of een paar tuningsdelen kopen om te kijken of we daardoor sneller zullen gaan rijden. Als je mee vooraan wil strijden vraagt elke aanpassing uitgebreid test- en denkwerk. Dat vraagt tijd, samenzitten en alles velen keren in twijfel trekken tot je min of meer zeker bent dat iets de moeite is om te proberen. Ondertussen alles in topconditie houden en alles plannen… Dit weekend moeten we daardoor een sympathisant bedanken die zijn nagelnieuwe Pitster X4 ter beschikking stelde. Niet omdat we een brommer te kort hadden maar omdat we wel eens wilde weten wat het verschil is tussen een standaard brommer en eentje waar geld tegenaan gesmeten is. De X4 werd voorzien van Sava-banden en de vering werd afgesteld voor asfaltgebruik. Geen aanpassingen voor grondspeling, betere remmen of motoraanpassingen. Het resultaat was interessant omdat hieruit bleek dat het met wat geluk mogelijk is om op een circuit zoals Veldhoven een podium te rijden met een brommer die zo goed als standaard is. Het is duidelijk dat bergen vermogen, ultra veel grip, tonnen remkracht en tot in het oneindige regelbare vering geen noodzaak is. Het simpelwel goed afstellen van het geheel zodat het tot op zijn limiet kan gebruikt worden is meer dan voldoende. Misschien niet om te winnen, maar zeker en vast om mee te kunnen en plezier te maken. Dat we dan iets kunnen bijleren over wat de moeite is om aan te passen en hoeveel verschil het kan maken is natuurlijk de grootste bonus.
En daarom is er een tweede persoon die we moeten bedanken ; Steven (alias Travis) die nauwkeurig noteert wat de effecten en resultaten zijn van aanpassingen die we aan zijn brommer mogen doen. Het is namelijk veel betrouwbaarder om iemand te hebben die perfect kan vertellen wat er onder hem gebeurt dan elke week zelf je aanpassingen te gaan testen en te proberen beoordelen. Steven is in ware blancoracing-stijl begonnen met een ebay-pitbike van 600 EURO en test nu het V51-frame. Een werkje waar iedereen bij blancoracing de vruchten van draagt!
En tot slot; op de algemene vraag om meer foto-materiaal en up-dates op de website (ok mensen, Tom zaagt daar altijd over…:-)) Begeef u allen kuddegewijs naar facebook en u vind ons onder “Blanco Racing”



